Zes studenten Diergeneeskunde verlieten hun vertrouwde omgeving in Utrecht om naar de andere kant van de wereld te reizen: Malawi, het warme hart van Afrika, een land dat bekend staat om zijn rijke wildlife, safari’s, witte stranden en indrukwekkende gebergten. Waarom gingen wij, Rebecca, Lara, Elisa, Daniëlle, Saskia en Ilja, deze reis aan? Wat begon met een wens om de hondenpopulatie te beteugelen, eindigde in een rondreis door dit prachtige land met bezoeken aan de projecten van Dierenartsen Zonder Grenzen-Nederland.
Om de projecten op te starten vergde een goede voorbereiding, inclusief de benodigde crowdfunding. Dankzij de wandelmarathon in Venlo en de steun van de lieve mensen om ons heen hebben we geld kunnen inzamelen. In combinatie met de ondersteuning van DZG-NL hebben we veel van onze plannen kunnen realiseren.
Eind juli was het moment aangebroken: de vrouwen vertrokken per vliegtuig vanuit Brussel, terwijl Ilja vanuit Bangkok reisde. Na een hereniging in Ethiopië ging het vliegtuig naar onze eindbestemming al snel.
Aangekomen in Malawi werden we welkom geheten door onze projectleider ter plaatse, Gilbert Banda, en onze chauffeur Kenwood, met wie we de komende weken veel tijd zouden besteden. Wat volgde was een lange autorit van Lilongwe naar Mzuzu van ongeveer 8 uur. De stukken geasfalteerde weg werden vaak onderbroken door (nog) onverharde wegen met heel veel hobbels. Snel genoeg kwamen we erachter dat de ‘almost there’ in Malawi nog zeker drie uur betekent.
We werden afgezet bij onze accommodatie en gelukkig hadden we de ochtend erna rust ingepland, wat we na een lange reis goed konden gebruiken. Dinsdag zijn we fris begonnen met het bezoeken van de projecten die DZG-NL hier heeft opgezet. Onze eerste stop was een opfriscursus voor de diergenzondheidswerkers, ook wel Community Animal Health Workers (CAHW’s) genoemd. We werden warm verwelkomd door de leraren en de CAHW’s werden zo goed mogelijk betrokken bij de inhoud van de stof. Het was indrukwekkend om te zien dat alle CAHW’s actief betrokken waren bij de lessen. We kwamen ook veel vrouwelijke CAHW’s tegen; één van hen had haar baby bij zich. Verder werden de CAHW’s voorzien van drie maaltijden per dag en een verblijfplek dichtbij het klaslokaal.
Lessen
De lessen werden volledig in het Chichewa, de lokale taal, gegeven waardoor we niet altijd alles goed konden volgen. Deze cursus hebben we 2,5 dag bijgewoond. Het begon met een theoretische dag en later werden ook fysieke handelingen uitgelegd. Op de laatste dag mochten wij, met behulp van een tolk, een kleine lezing geven over hondsdolheid en dierenwelzijn, waar we praktische tips hebben gegeven hoe het voor hen én voor het dier fijner kan. Op de foto kan je Elisa in het klaslokaal zien!
Vaccineren
In Malawi is er een groot probleem met de incidentie van hondsdolheid (rabiës). Dit zorgt jaarlijks nog voor veel slachtoffers, ook wereldwijd. Wij wilden aan de strijd hiertegen een steentje bijdragen. We hoorden van een lokale overheidsmedewerker dat ze te weinig medewerkers hebben voor een gedegen campagne. Bij aankomst waren er helaas weinig honden, omdat we door autoproblemen te laat aankwamen en hebben we dus niet super veel kunnen bijdragen. Toch een mooie foto van Lara die een hond vaccineert tegen rabiës.
Yoghurt training
Na een lekker dagje ontspannen stapten we weer de auto in voor een lange, hobbelige weg richting een van de dingen waar we erg naar uit hadden gekeken: de yoghurt training. Dit is een project dat vanuit DZG-Student is bedacht en opgezet, waarin boeren leren om van hun melk yoghurt te maken. Het was indrukwekkend om te zien hoe ze met slechts een paar ingrediënten op een innovatieve manier hun eigen yoghurt wisten te maken. In een grote melkkan werd de melk verhit en yoghurtcultuur, suiker en smaak- en kleurstoffen werden toegevoegd. Tijdens dit alles werd er uitgelegd waarom wat werd gedaan en vertaalde Marco, de collega van Gilbert, wat er gezegd werd. Hier hebben we ook vers suikerriet leren eten, erg lekker.
Castratie
En toen, waar we geld voor hebben ingezameld en met lokale dierenartsen hebben overlegd: het castratie- en sterilisatie project. Met als hoofd dierenarts doctor Gift konden we zelfverzekerd beginnen met honden en katten die al rustig stonden te wachten buiten de kliniek op de vroege ochtend te castreren. En mocht iemand even hulp nodig hebben, maar niet de hele praktijk op stelten willen zetten, dan riep die ‘stokbrood!’ en dan kwam iedereen die vrij was aangesneld om te helpen. Het was bijzonder om te zien hoe een dierenkliniek eruitziet: een gewone houten tafel diende als behandeltafel, en bakstenen werden ingezet om de dieren in de juiste houding te krijgen. Aanvankelijk was het de bedoeling om drie dagen te werken, maar omdat een deel van de dierenartsen niet kon instemmen met het oorspronkelijke financiële plan, kon de derde dag helaas niet doorgaan.
Uiteindelijk hebben we 69 dieren geholpen en veel dieren gevaccineerd.
Meat selling point
Als laatste hebben we nog een project bezocht waar wij wel even van moesten slikken. We hebben eerst het lokale stamhoofd ontmoet, dat ons graag wilde spreken. Hij wilde ons namelijk persoonlijk bedanken voor de realisatie van het project. Na op de foto te zijn geweest, gingen we door naar het slachthuis; een groot gebouw waar ze de dieren hygiënischer kunnen slachten. De balken werden gebruikt waar de (dode) dieren aan kunnen hangen zodat ze niet op de grond komen te liggen. Verder waren er kleine gangen in de vloer te zien, zodat bloed, vuil en overige stoffen goed afgevoerd konden worden. Daarna werd het nieuwe verkooppunt getoond, dit lag centraler in het dorp. Hier komen binnenkort twee koelkasten voor de verschillende soorten vlees (rund en geit) en een plek om een ‘braai’ te houden. Het oude verkooppunt hebben we ook gezien, waar alle karkassen op tafels lagen, in de zon en in contact stond met allerlei vliegen, al met al minder hygiënisch. Wel zagen we dat het echt een plek is waar iedereen in het dorp samenkomt en dat was erg mooi om te zien.
Nadat we iedereen hadden gesproken en op een paar foto’s hadden geposeerd, vroeg Gilbert: ‘Willen jullie olifanten zien?’
Nou, wat voor vraag, natuurlijk willen we dat! Dus toen hadden we een hele impromptu safari, een ervaring om nooit te vergeten.
Nabespreking
In het mooie Nkhata Bay hadden we een nabespreking met Gilbert en Marco. Met Lake Malawi op de achtergrond en een lekkere lunch wilde Gilbert weten hoe het beter kon voor de volgende groep studenten. En wij wilden ook weten hoe het vanuit ons beter kon. Al met al was het een fijn gesprek en een goede afsluiting van deze mooie twee weken. Na een foto en een pak stroopwafels voor Gilbert en Marco gingen we ons eigen pad op en reden we naar Livingstonia. Zo eindigde de projecttijd en gingen we door het mooie Malawi reizen.
